یکی از دوستان در سایت "تلاکسکا" لطف کرده و ترجمه ای از یادداشت پیشین بنده با عنوان "سازمان مجازی و رهبر فرضی" را در این سایت به آدرس زیر منتشر کرده است.

http://www.tlaxcala.es/pp.asp?reference=9370&lg=en

از ایشان و مترجم محترم بسیار سپاسگزارم.

درباره استراتژی «گل در برابر گلوله» در روز 16 آذر 1388

آیا در روز شانزدهم آذر امسال فاجعه «تیان آن من» دیگری رخ خواهد داد؟ برخورد سخت حزب کمونیست چین با دانشجویان در میدان «تیان آن من» در 4 ژوئن 1989، منجر به کشته و زخمی شدن صدها تن از مردم چین شد. به ظاهر اعتراضات سرکوب شد و حکومت کمونیستی به راه خود ادامه داد. ضمن آنکه «ژائو زیانگ»، رهبر چین و دبیرکل حزب کمونیست، نیز که خواهان مذاکره و رسیدن به توافق با دانشجویان بود، از طرف حزب برکنار و به مدت 16 سال تا زمان مرگش در حبس خانگی به سر برد. برای آن ها که مدینه فاضله شان کشور چین است، احتمالا سرکوب چینی نیز الگوی مناسبی برای برخورد با جنبش سبز خواهد بود.

یک تحلیل اشتباه

در ذهن همه فعالین سیاسی این سوال مطرح است که چرا هسته مرکزی حاکمیت ایران هیچ تمایلی به پذیرش، به رسمیت شناختن، یا حتی دیدن جنبش سبز ندارد. گویی از نظر آن ها اساسا هیچگاه چنین جنبشی وجود نداشته است. آیا حاکمیت این جنبش را می بیند اما به روی خود نمی آورد و یا اساسا ناتوان از دیدن چنین جنبشی است؟ هفته گذشته کاظم انبارلویی در مصاحبه با نشریه مثلث در پاسخ به این سوال که برای خروج از «وضعیت فعلی» چه باید کرد، گفت: «خیلی وقت است که از وضعیت فعلی بیرون رفته ایم (!) اغتشاشاتی که اکنون به حداقل رسیده، نشان می دهد که مشکل حل شده است.» اظهارات انبارلویی و امثال وی آشکار می سازد که ایشان به عمد و یا نادانسته وجود جنبشی عظیم را نادیده گرفته یا باور ندارند. ...

«قرار» بر این بود که جنبش فراگیر سبز که در اعتراض به تقلب در انتخابات دهم ریاست‌جمهوری شکل گرفته بود، ظرف یک هفته و پس از سخنان مقام رهبری در نماز جمعه فروخوابد. «تجربه» نیروهای امنیتی نیز چنین موضوعی را پیش‌بینی می‌کرد. سابقا در جریان جشن‌های خیابانی پس از بازی فوتبال ایران و استرالیا و در جریان اعتراضات دانشجویی در تیر ۷۸ و خرداد ۸۲، نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کشور تجربه‌های «مفیدی» برای کنترل و سرکوب اعتراضات خیابانی بدست آورده بودند. اما نه تنها جنبش سبز ظرف یک هفته فروکش نکرد که حتی در طی ماه‌های بعد گسترش بی‌سابقه‌ای یافت و همچنان نیز زنده و فعال است. چه اتفاقی افتاده بود که تجارب و روش‌های امنیتی این بار مفید واقع نشد؟" ...

تاكنون چهارجلسه دادگاه براي متهمات جريانات پس از انتخابات برگزار شده است و دادستان دادگاه انقلاب در هر جلسه يك كيفرخواست عمومي در رابطه با اتهامات كليه اصلاح طلبان و فعالين سياسي قرائت كرده است. از آنجا كه بنده نيز در رابطه با جريانات اخير از تاريخ 23/3/88 تا تاريخ 7/5/88 به مدت 46 روز در بازداشت موقت در بند 209 زندان اوين به سر برده ام، نام بنده در كيفرخواست هاي دادگاه اول و دوم آمده است. متن اين دو كيفرخواست بدون هيچ اظهارنظري و تنها جهت اطلاع همراهان و مخاطبان وبلاگ در  ذيل آمده است. قصد دفاع و يا توضيحي ندارم. شايد نيازي نيز به توضيح نداشته باشد چراكه با خواندن اين كيفرخواست مخاطبان خود به حقيقت ماجرا پي خواهند برد.

در كيفرخواست دادگاه اول آمده است :

«عماد بهاور» فرزند محمد حسين، مسوول شاخه جوانان گروهك نهضت آزادي و عضو دفتر سياسي گروه است. نامبرده از سوي نهضت آزادي ماموريت پيدا مي كند تا به صورت نفوذي از سوي نهضت آزادي در ستاد 88 و كمپين دعوت از موسوي فعال شود و خطوط نهضتي ها را به اين ستاد منتقل نمايد. از جمله اقدامات وي تشكيل ستاد جوانان آقاي موسوي در ستاد قيطريه، برگزاري همايش هاي سه گانه موج سوم، سازماندهي ستاد 88 در استانها و هماهنگ نمودن نهضتي ها در استانها با اين ستادها و انتشار و توزيع جزوات انتخاباتي است. ...

محمد رضا جلایی پور را سال گذشته در همین روزهای مردادماه شناختم. ساعت شش صبح جلسه «کمپین (پویش) دعوت از خاتمی» را در یکی از رستوران های دربند به صرف صبحانه برگزار کرده بود وآن اولین جلسه ای بود که من دعوت شده بودم. پیش از آن یادداشتی نوشته بودم در روزنامه کارگزاران با عنوان «عبدالله نوری، کاندیدایی برای تحریم انتخابات؟» که محمد رضا خوانده بود. همان یادداشت گویا بهانه ای شد برای ورود من به کمپین خاتمی. یکی از دشوارترین سال های زندگی ما آغاز شده بود.

 ماجرای شکل گیری کمپین (پویش) دعوت از خاتمی و سپس تبدیل آن به پویش حمایت از موسوی، داستانی بسیار جالب و پیچیده است که روزی به صورت مبسوط نوشته خواهد شد. اما تا آنجا که مربوط به من می شود آشنایی و همکاری با جمعی از بهترین جوانان ایران برای دست یابی به هدفی والا خود بهترین تجربه در این میان بود. از محمد رضا جلایی پور خصلت های نیکوی بسیاری دیده بودم، اما شناخت نهایی هنگامی حاصل شد که با او دو هفته ای در یک بند زندگی کردم؛ بند هفت بازداشتگاه 209 زندان اوین. ...

اين اولين يادداشت من پس از آزادي از زندان است. يكي از پيشنهادات صدگانه محمد رضا در زندان انفرادي اين بود كه پيش نويس يادداشت هاي آينده خود را در ذهن بنويسيد تا پس از آزادي آن ها را تكميل كرده و منتشر كنيد. من هم چندين پيش نويس آماده كرده بودم كه معلوم نيست با شرايط موجود چه تعداد از آن ها را بتوان منتشر كرد. به هرحال ترجيح مي دهم با يك يادداشت كوتاه شروع كنم كه شايد مناسب شرايط روزهاي اخير و برگزاري دادگاه ها نيز باشد.

در بيست روز اول بازداشت، در يك سلول پنج متري همراه با دو زنداني ديگر بودم؛ يكي دانشجوي كارشناس ارشد فلسفه بود و ديگري يك استاد شيشه گر كه حدود 45 سال سن داشت و به اتهامي غيرسياسي در بازداشت بود. آن دو، تخته نردي ساخته بودند كه مهره هايش از پوست پرتقال، صفحه اش از كارتن مقوايي و تاس هايش از حبه هاي قند درست شده بود. هنگامي كه بازي مي كردند مي نشستم به تماشاي بازي و كركري خواندن هايشان و اين خود بهترين تفريح بود. ...

این یادداشت که در روز ۱۷ خرداد در روزنامه یاس نو منتشر شد، به نوعی تشکر از تمام دوستانی است که در مدت بازداشت من به این مسئله اعتراض کردند و خواستار آزادی من شدند.

تلکَ الایامُ نُداولُها بینَ الناس لِیعلمَ اللهُ الذینَ آمنوا و یَتَّخذَ منکم شُهدا و اللهُ لایحبُّ الظالمین

(و این روزگاری است که هر روز آن را به مراد کسی می گردانیم تا برای خدا مشخص شود چه کسانی ایمان آورده اند، و خداوند از میان شما شاهدانی برای خود می گیرد و خداوند ستمکاران را دوست ندارد.)

 آیه فوق این روزها مصادیق فراوانی دارد. بسیار مشاهده کرده ایم که در فضای انتخابات چگونه برخی از کاندیداها میزان صدق و ایمان خود را به قضاوت شاهدان گذاشته اند. فضای انتخابات، چه در گفتار و چه در عمل، صحنه آزمایش هاست. بازداشت اینجانب نیز چیزی جز یکی از این آزمایش ها برای من نبود. بازداشتی که گرچه نسبت به بازداشت دیگران بسیار کوتاه تر بود، اما رخ دادن آن در این زمان شاهدی بود بر ادعا و ایمان ما. ...

چرا موسوی به دنبال جذب اصولگرایان است؟ (روزنامه صدای عدالت - ۵ خرداد ۱۳۸۸)

گاهی اخباری از ستاد میرحسین موسوی به گوش می رسد مبنی بر اینکه برخی از گروه های اصولگرا از موسوی حمایت می کنند. مواجهه با چنین اخباری برای منتقدین موسوی با اظهار تعجب و شگفتی بسیار همراه است. حتی برخی به شدت از وی انتقاد می کنند که از جرگه اصلاح طلبی خارج و کاندیدای جناح محافظه کاران شده است. اما آیا چنین انتقاداتی به وی وارد است؟

 مرزبین اصلاح طلب بودن و اصلاح طلب نبودن کدام است؟ تا به حال بسیاری از اندیشمندان سعی کرده اند تا به لحاظ نظری به تبیین مرزهای اصلاح طلبی بپردازند. پارامترهایی چون اعتقاد به دموکراسی، قانون گرایی، مدارا و تساهل در چنین مباحثی بیان شده که به نظر صحیح می آیند. این پارامترها را بهتر است به روشنفکران و محققان اندیشه سیاسی بسپاریم و اندکی در «عرصه عمل» ضرورت های پیدایش اصلاح طلبی را بررسی کنیم. شاید در خلال این بحث مزایای استراتژی ستاد موسوی نیز آشکار شود. ...

توضيح : پس از انصراف خاتمي حداقل دو يادداشت ديگر نوشته بودم كه پس از اتمام هر دو ، از انتشارشان پشيمان شدم. شرايط درحدي پيچيده و متغير بود كه امكان ارائه هيچ تحليل ثابتي از اوضاع وجود نداشت. اين اواخر البته اوضاع فرق كرده است و با آرامش و ثبات بيشتري مي توان نوشت.

شیوه و جدیت اصولگرایان در حذف خاتمی ثابت کرد که انتخاب وی به عنوان کاندیدای اصلاح طلبان تصمیم درستی بود. در آغاز حرکت و در تابستان 87 ، تحلیل اولیه ما این بود که تنها اوست که می تواند اتحاد اصلاح طلبان را همراه داشته و پتانسیل عظیمی از اراده مردم را برای تغییر وضع موجود آزاد کند. موج غیرقابل پیش بینی ای که در استقبال از اعلام کاندیداتوری اش در تهران و شهرستان های کوچک و بزرگ به راه افتاد نشانگر آن بود که هشت ماه تلاش مداوم برای زمینه سازی حضور وی به ثمر نشسته است.

 شکل گیری موج اجتماعی حول خاتمی بسیار معنادار بود. اولین معنا و نشانه اش این بود که در ایران همچنان پتانسیل شکل گیری یک جنبش عظیم مردمی وجود دارد و برخلاف برخی تصورات، مطالبات دموکراتیک مردم فروکش نکرده و انفعال اجتماعی صورت قطعی نیافته است. اینگونه نیست که جنبش اصلاح طلبی از بین رفته و یا سرکوب شده باشد. تنها شاید بتوان گفت که این جنبش با شیوه های امنیتی تحت کنترل انتظامی درآمده است؛ آن هم کنترل و مهاری بی ثبات. این جنبش اجتماعی، بدون راس، هدف عینی و سازمان، یک پتانسیل پنهان است که یا نیروی خود را آزاد نکرده و تبدیل به جنبش نمی شود و یا در صورت آزادی به جریانی مخرب و غیردموکراتیک تبدیل می شود. ...

يادداشت زير ۲۵ ديماه ابتدا در سايت هاي روزآنلاين و موج سوم منتشر شد. اين درحالي است كه چند روز پيشتر، روزنامه اعتماد از انتشار آن خودداري كرده بود ...

پنج اشتباه ذهنی که خاتمی را به ضد خود بدل خواهدکرد

 خاتمی درگیر ذهنیات خویش است؛ نه از سر منفعت اندیشی که از سر نیک نفسی. او بیش از آنکه در اندیشه ورود مجدد به قدرت باشد – چنانچه بارها گفته است – در فکر تدارک زمینه های اجتماعی برای به ثمر رساندن جنبشی تاریخی و صد ساله است که چندان به نتیجه ای مطلوب نرسیده است. پس شکی نیست که نیت او خیر است و ذهنش به دنبال راه حلی که تداوم داشته و همیشگی باشد. اما تنها نیت خیر و صحت اندیشه تضمین کننده رسیدن به اهداف نیست که اگر بود تا به حال این همه بزرگان نیک اندیش و ناکام در تاریخ این سرزمین نداشتیم.

در حالی که وی موانع عملی بر سر راه خویش را بهانه ای برای نیامدن به صحنه بر می شمارد، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد ترس از این موانع عملی ناشی از تصورات غیرپراتیک و ذهنی خود اوست و نه واقعیت های روشن و قطعی در عرصه عمل. کاش خاتمی بجای مانع تراشی های حاکمیت از موانع ذهنی خود سخن می گفت. موانعی که دائما او را تشویق به فرار از عرصه عملی سیاست می کند. موانع پیش از آنکه در عرصه واقعیت پدید آیند، در ذهن های ما ساخته شده اند. آنچه رخ می دهد ساخته ذهن خود ماست و نه واقعیتی تحمیل شده از بیرون. خاتمی با تردیدهایش خود خالق موانع است. اشتباهات ذهنی و غیرپراتیک خاتمی او را به ضد خودش تبدیل خواهد کرد و آن هنگامی است که جریان حامیانش دیگر به حرف های او گوش نخواهند داد.  ...

این یادداشت سوم آبان ماه در گویانیوز منتشر شده و پاسخی است به یادداشت علی افشاری با عنوان "پاسخی به ابراهیم یزدی" که سیزدهم مهرماه در گویانیوز درج شده بود.

پس از خواندن ياداشتي طولاني از علي افشاري با عنوان «در پاسخ به ابراهيم يزدي» كه درباره مصاحبه دكتر ابراهيم يزدي با خبرگزاري فارس نوشته شده بود، عميقا به فكر فرو رفتم كه چگونه ممكن است علي افشاري خود را با دكتر ابراهيم يزدي مقايسه كرده باشد؟ افشاری چه در ذهن دارد و خود را در چه جایگاهی می بیند؟ پس از گذشت یک هفته و زمانی که مطمئن شدم دکتر یزدی به دلایل منطقی قصد پاسخگویی به وی را ندارد، تصمیم گرفتم که آن یادداشت سراسر مغالطه را بی پاسخ نگذارم. گیرم که پاسخی نیز در کار نبود، تاریخ خود پاسخ سوالات را خواهد داد. ...

 متن كامل يادداشت روزنامه كارگزاران - 14 مهرماه 1387 

اکنون سه گروهند که می آیند ؛ از سه طیف که هر یک روزی از اصلاح طلبان بوده اند. هر یک نمادی دارند در این انتخابات که در پیش است. سه تن که شاید خود ناخواسته نماد آن سه طیف شده اند و اگر بپرسیمشان از این نماد شدن، هر سه انکار می کنند. در ايران شايد معمول باشد كه فردي نماد جرياني شود كه خود چندان قرابتي با آن جريان ندارد. اين بدليل آن است كه صداي هوادارانش معمولا بلند تر از صداي خودش به گوش مي رسد. اين مسئله البته در مورد روحانيان بيشتر صادق است. نوری، خاتمی و کروبی آن سه تن اند که نماد شده اند و نشانه تا ببینیم بر سر اصلاحات چه رفت. ...

1- فرصتي پديد آمد تا با هوشنگ اميراحمدي در تهران گفت و گويي داشته باشيم. از او پرسيدم از كجا مي دانيد برنامه سفرها و ملاقات هاي شما در تهران «طرح فريب» نباشد؟ او پاسخ داد: «!I don’t care»

اما چگونه ممكن است اهميتي نداشته باشد؟ او در حالي با احمدي نژاد ملاقات كرد كه هفته اي پيش از آن ديداري با شائول موفاز داشت. آيا اين بيشتر شبيه به يك نمايش نبود؟ چه كسي است كه نداند كريدور ارتباطي ايران و آمريكا همواره به صورت غيرعلني و غير رسمي وجود داشته است. پس اين نمايش ها ديگر براي چيست؟ اگر ايران و آمريكا قصد برقراري ارتباط و گفت و گو داشته باشند آيا به شخصي چون امير احمدي نيازي دارند؟ ...

 این یادداشت در تاریخ ۳۰/۰۵/۱۳۸۷ در روزنامه کارگزاران با تیتر "عبدالله نوری ؛ چگونه کاندیدایی؟" منتشر شده است.

اکثر نیروهایی که پیش از این در زمره تحریمیان بوده اند و شرکت در انتخابات را امری بیهوده می دانستند، امروز از کاندیداتوری عبدالله نوری در انتخابات ریاست جمهوری سخن می گویند. تحریمیانی که همواره از عدم صداقت اصلاح طلبان و منفعت طلبی ایشان از ورود به قدرت سخن گفته اند، آیا معرفی یک کاندیدای کاذب را تاکتیکی صادقانه می دانند؟

در صداقت و راست کرداری شخص آقای نوری شکی نیست و قطعا وی می تواند گزینه ای بسیار مناسب برای ریاست جمهوری باشد اما برای اینکه مشخص شود که وی از دید تحریمیان یک کاندیدای واقعی است یا کاذب، کافی است از حامیان وی بخواهیم به پرسش های زیر پاسخ دهند: 1- تحریمیانی که از پایان عصر انتخابات و پایان پارلمانتاریسم سخن می گفتند، آیا عقیده خود را تغییر داده و فکر می کنند همچنان شرکت در انتخابات مفید است؟  ...