ده سال پيش و در چنين روزهايی تب و تاب سياست ورزی چنان داغ بود که از انجمن های دانشجويی گرفته تا روزنامه نگاران و NGOهای مختلف، همگی هوس سياست در سر داشتند و در قامت احزاب سياسی به انجام کارويژه های حزبی می پرداختند. تقريبا تمامی گروه های اجتماعی فوق علاقه داشتند تا با حضور مستقيم در انتخابات به حمايت از کانديدايی خاص پرداخته و يا حتی فهرست انتخاباتی منتشر نمايند. امروز اما پس از گذشت يک دهه از آن فضای سياست زده، گويی جريانی معکوس در حال شکل گيری است. اين بار اين احزاب سياسی هستند که در فضای سياست گريز فعلی هوس فعاليت اجتماعی در سر می پرورانند.

طرح ارتقاء امنیت اجتماعی که از اواسط سال 1385 آغاز شد هیچ ارتباطی با اخلاقیات اجتماعی و شئونات مذهبی ندارد. مثل روز روشن است که این طرح از ابتدای کار یک پروژه سیاسی – امنیتی بوده است. تحلیل این مساله با فاکت های بسیاری همراه است. داستان زمانی شکل علنی به خود گرفت که سال گذشته آیت الله جنتی در نماز جمعه گفت: «رفتار این ها [بدحجاب ها و اراذل و اوباش] دهن کجی به نظام بود ... این ها قدرت نظام را زیر سوال برده بودند ...» همزمان آیت الله خامنه ای در مراسمی در دانشگاه علوم انتظامی گفت: «نیروی انتظامی باید با پرهیز از طرح های موقت و موسمی، طرح امنیت اجتماعی را با قدرت ادامه دهد.» غلامعلی حداد عادل نیز گفته بود: «طرح ارتقاء امنیت اجتماعی تا ریشه کنی رفتارهای ضد امنیتی باید ادامه یابد.» و در نهایت این احمدی مقدم، فرمانده نیروی انتظامی، بود که پرده از ماهیت این طرح برداشت: «پلیس امنیت اخلاقی علیه براندازی نرم تشکیل شده است.» ...